Η κάρτα μπάζει από παντού

Άλλο ένα ηλίθιο ημίμετρο βρήκε εφαρμογή στο κακόμοιρο κυπριακό ποδόσφαιρο. Η κάρτα φιλάθλου, που ήρθε στην πράξη, με ότι ζήσαμε τις πρώτες δυο αγωνιστικές, να επιβεβαιώσει τον βαθύ ύπνο των εμπνευστών της.

 

Αφετηρία της «σκέψης» τους η καταπολέμηση δήθεν της βίας στα γήπεδα. Ή με άλλα λόγια: ότι χορεύκω παίζε μου. Αντί το οργανωμένο κράτος να ασχοληθεί με την ουσία της βίας στα γήπεδα, που δεν είναι άλλη από την αδικία στα γήπεδα, τα ναρκωτικά στα γήπεδα και την έλλειψη παιδείας των ανθρώπων που πάνε στα γήπεδα, ασχολείται με την κάρτα – τη θεραπεία διά πάσα νόσο και πάσα μαλακία!

 

Αλήθεια, όμως, ποιος θέλει να ενοχλήσει τον τεράστιο τζίρο της κυπριακής στοιχηματικής δραστηριότητας, νόμιμης και παράνομης, που αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή της αδικίας στα γήπεδα; Ποιος να ενοχλήσει τα καρτέλ των ναρκωτικών που για δεκαετίες τώρα πολτοποιούν την σκέψη των νέων ανθρώπων; Ποιος να κοντράρει τον Αχριτράουλλο Κύπρου που προ-εγκρίνει σε κάθε κυβέρνηση τον υπουργό παιδείας; Διαχρονικά το μεγαλύτερο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού δαπανάται στην παιδεία και το μόνο που κατάφεραν να φτιάξουν είναι ένα απέραντο-ακριβοπληρωμένο τουβλοποιεϊο, με τη μεγαλύτερη ευθύνη να βαραίνει όχι τους δασκάλους, αλλά αυτούς που ορίζουν την ύλη και τις εκπαιδευτικές πολιτικές.

 

Με συνοπτικές διαδικασίες, λοιπόν, οι κυβερνώντες απέφυγαν ως συνήθως την ουσία και εισήγαγαν στην ζωή του Κύπριου οπαδού την κάρτα φιλάθλου που μέχρι τώρα κρίνεται άκρως επιτυχημένη όσον αφορά τα επεισόδια, εκτός βέβαια και αν οργανωθούν οι καρέκλες της μιας κερκίδας και κάνουν ντου στις καρέκλες της άλλης κερκίδας. Ω ρε γλέντια… Σκουπίστε-ψεκάστε-τελειώσατε, κίνηση ματ. Άδειασαν τα γήπεδα, έστησαν τον κόσμο στην τηλεόραση τους, τροφοδότησαν με πελάτες τα συνδρομητικά κανάλια, μα το πιο σημαντικό: απαλλάχτηκαν από τη παρουσία της οργανωμένης κερκίδας και ησύχασαν. Όχι από τα τύμπανα και τις φωνές, αλλά από την ισχυρή φωνή ενάντια στην αδικία και ενάντια στα στραβά και παράδοξα του ποδοσφαίρου μας.

 

Το πιο αστείο της όλης ιστορίας, όμως, είναι η εφαρμογή της κάρτας στην πράξη. Κατά την πρώτη αγωνιστική στα εκδοτήρια-παραγγούες του σταδίου Αμμόχωστος το σούπερ σύστημα μπλόκαρε στις δέκα πρώτες εκδόσεις εισιτηρίων, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει ταυτοποίηση του ατόμου με το εισιτήριο. Στο τέλος δίναμε δέκα-δέκα τις κάρτες μαζί, μπας και μπορέσουν να εξυπηρετηθούν άμεσα και γρήγορα οι περίπου 45,000 φίλαθλοι. Όσον αφορά τις διευκολύνσεις για τους ποδοσφαιριστές, μετά το τέλος του αγώνα οι ποδοσφαιριστές μας έκαναν ντους με το φαναράκι του κινητού τους, ενώ πριν τον αγώνα ο προπονητής είχε την δυνατότητα να μιλήσει μόνο στην ενδεκάδα γιατί πολύ απλά δεν χωρούσαν όλοι οι παίκτες στην αίθουσα που τους δόθηκε.

 

Στο δε Τσίρειο super η κατάσταση, έδινες την κάρτα μόνο για την πλάκα σου αφού το φοβερό σύστημα μπλόκαρε πριν αρχίσει καν η προπώληση. Κι εσύ να σκέφτεσαι, «έκαμα την που την έκαμα, να την δείξω τουλάχιστον», κι ας είσαι βέβαιος δεν έχει καμιά, μα καμιά άλλη χρησιμότητα. Αφού ακόμα και να δουλέψει το μαραφέτι –λέμε τώρα, καμιά φορά, μέσα-μέσα – και  πάλι η ταυτοποίηση θα είναι χάρτινη, αφού τα υπερσύγχρονα στάδια μας για τα οποία ο Κ.Ο.Α μερίμνησε, προσφέρονται μόνο για κουτουρού ταυτοποίηση. Αλλού το άτομο, αλλού η καρέκλα, αλλού το εισιτήριο… ότι να ναι. Σαν την ιστορία με τον γύφτο, τον Ταμτάκο, και τον, κολλητό του, τον Αστραπογιάννο, που αγόρασαν video χωρίς να έχουν ρεύμα στον γυφτομαχαλλά. Α, ρε Κλεάνθη, με τα ωραία σου!

 

Σοβαρό κράτος η Κύπρο, πάρα πολλά σοβαρό… ακόμη και στην εφαρμογή της η κάρτα αποδεικνύει την ασχετοσύνη των υπεύθυνών με το πραγματικό ποδόσφαιρο, ενώ σύντομα και με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει στα άκρα, λειτουργώντας ως πηγή επεισοδίων με θύματα τα ίδια τα σωματεία αλλά και τον απλό κοσμάκη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ