Τώρα πια δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ

Μια στενοχώρια κουβαλάω μέσα μου, παντού μαυρίλα και το πιο λυπητερό δεν φαίνεται να υπάρχει αισιοδοξία πουθενά ότι κάτι πάει να φτιάξει. Δεν μιλάω για τις εμφανίσεις τις ομάδας αμ μη τι άλλο χθες δεν άξιζε να χάσει η ΑΕΛ. Μιλάω για όλα τα άλλα, ΑΕΛ δεν έγινα το 12, ούτε για τίτλους, υπήρχε πολύ πριν, είχα και κουβαλούσα περηφάνια σαν οπαδός, είχα αξιοπρέπεια και σεβασμό από όλους.

Τώρα πια δεν έμεινε τίποτα που να θυμίζει ΑΕΛ. Θυμάμαι τις Κυριακές μαζευόμασταν μικροί να φτιάξουμε πανό, να βγάλουμε συνθήματα να δω τα αδέλφια μου, ήταν λένε τα πέτρινα χρόνια, δεν υπήρχε τίποτα πέτρινο στους οπαδούς μόνο περηφάνια, φανατίλα και αξιοπρέπεια. Πέτρινες εποχές ήταν για την ομάδα. Η σημαία τις ΑΕΛ όμως κυμάτιζε πάντα και παντού ψηλά και μετά από κάθε ήττα στενοχώρια υπήρχε κατσούφια αλλά η φλόγα έκαιγε ψηλά και δυνατή και έτσι έμεινε η ΑΕΛ ζωντανή.

Τώρα πια δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ, δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο μια οθόνη έγινε το τσιμέντο, πλήκτρα, κράξιμο διαπληκτισμοί στα social media, μεταξύ οπαδών με αποτέλεσμα να χαθεί ο σεβασμός και η αξιοπρέπεια πού χρόνια κουβαλούσε ο ΑΕΛΙΣΤΑΣ, και σιγά σιγά σβήνει η φλόγα τις ΑΕΛ. Δεν θα μπω σε ανάλυση τι φταίει και ποιος φταίει τα ξέρουμε, τα είπαμε, τα αναλύσαμε Όλοι φταίμε. Το θέμα είναι πως προχωράμε μπροστά ενωμένοι με την σημαία ψηλά; Με ενδιαφέρει η φλόγα του ΑΕΛΙΣΜΟΥ πού ξεθωριάζει και ασελγούμε εμείς οι ίδιοι ενάντια τις ΑΕΛ μας. Μόνο η ΑΕΛ και η ΙΔΕΑ της με ενδιαφέρει τίποτα και κανένας άλλος. Ζητείται ο ΑΕΛΙΣΜΟΣ. Ζητείται αισιοδοξία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ