Σκέψεις κι απόψεις

Χρειάστηκαν κάποιες μέρες για να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, να μπορέσω ήρεμα να γράψω δυο λόγια.  Δεν θα αναλωθώ ποιος και τι φταίει, τα γεγονότα είναι εκεί και ο κάθε ένας μπορεί να τα ερμηνεύσει όπως θελει και από την δική του οπτική γωνία.

Θα επικεντρωθώ στο πώς θα μπορέσει η ΑΕΛ μας να βγει πιο δυνατή και να χαράξει καινούργια πορεία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτήν την στιγμή είναι ότι, ο κόσμος άφησε την ομάδα ουσιαστικά μόνη.

Δεύτερο, ο κόσμος τις ΑΕΛ έχει χωριστεί σε χίλια δυο κομμάτια και γενικά επικρατεί σε όλο το φάσμα τις ΑΕΛ η μιζέρια. Ήρθε η στιγμή να γίνουν ριζικές αλλαγές στο οικοδόμημα τις ΑΕΛ, ήρθε η ώρα να δοθούν στην δημοσιότητα οι οικονομικές καταστάσεις τις ομάδας και να μπουν νέα άτομα με κύριο μέλημα το κτισιμο του σωματείου ΑΕΛ με πρωταγωνιστικες πορείες σε όλα τα αθλήματα ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, φουτσαλ. Ήρθε η ώρα να γίνει μια ομαλή παράδοση όπως ακριβός είχε υποσχεθεί πριν ένα χρόνο με ξοφλημενα χρέη, διαχειρησιμη και όχι χρεωμενη ποδοσφαιρική ομάδα και με οικονομική βοήθεια στο νέο συμβούλιο. Η παράδοση και η τήρηση τις υπόσχεσης θα δώσει απαντήσεις. Για να ορθοποδήσει η ΑΕΛ χρειάζεται τον κόσμο της.  Η αρχή τις συσπείρωσης έγινε την περασμένη Πέμπτη στο ΣΥΦΑΕΛ εναέριου.

Τρίτο και σημαντικοτερο είναι η στήριξη του Ντούσαν Κερκεζ ενός δικού μας ανθρώπου που γνωρίζει πολύ καλά τον ψυχισμό του ΑΕΛΙΣΤΑ και είναι ένας από μας. Ενός ανθρώπου που έζησε τα πέτρινα, ενός ανθρώπου πού του έκλεισαν πόρτες και εμεινε.Λάθη θα κάνει, κακές επιλογές θα γίνουν. Ήρθε η ώρα πλέον τις αλλαγής δεν πάει άλλο οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην ολική καταστροφή. Να συσταθεί ένα νέο διοικητικό συμβούλιο πού θα γράψει νέα μέλη, θα συνεδριάζει και θα είναι παρόν σε όλα τα τμήματα.

Δεν αρμόζει σε κανένα σωματείο οι τίτλοι και τα κύπελλα να είναι πεταμένα σε μαύρο σακούλα.  Δεν γίνεται οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστες τις ΑΕΛ να μην δίνουν το παρόν σε αγώνες τις ΑΕΛ ειδικά στα εντός με εξαίρεση 3-4 παλαιμαχους. Δεν γίνεται ο ΑΕΛΙΣΤΑΣ να απέχει από το γήπεδο και να νοιώθει ξένος στο ίδιο του σπίτι.

Η μεγαλύτερη αποτυχία του κυρίου Σοφοκλέους είναι η διάσπαση του κόσμου, και αν ένας ηγέτης δεν μπορεί να ενώσει τον κόσμο το πιο σωστό που έχει να κάνει είναι να αποχωρισει, χειρότερα δεν γίνεται αφού με μαθηματική ακρίβεια οδεύουμε στην διάλυση χωρίς τον κόσμο δεν είσαι τίποτα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ στον Μπρούνο Μπαλταζαρ γιατί πάνω από όλα δεν το έπαιξε πότε, ήταν αυθεντικός τιμά και τίμησε τα παντελόνια πού φορά δεν κρύφτηκε. Φεύγει με το παράπονο ότι δεν είδε πραγματικά τι εστι ΑΕΛΙΣΤΑΣ δεν ένοιωσε τον παλμό τις ανατολικής. Καλή τύχη Μπρούνο για μένα ήσουν είσαι και θα είσαι Λεοντας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ