Άλλο μας εδείξαν…

…Kι άλλο μας εμπήξαν, με το συμπάθιο. Στη βιτρίνα του μαγαζιού εκθέσαμε το οικογενειακό κλίμα, την αποφασιστικότητα για την ύστατη προσπάθεια διεκδίκησης ευρωπαϊκού εισιτηρίου, τη θέληση για αποδείξεις, τις υποσχέσεις για μάχη με τους πάντες ενωμένους και τις λοιπές πίππ… τα λοιπά κλισέ, με συγχωρείτε, όμως τελικά δεν χρειαζόταν παρά ένα και μόνο δίωρο για να μας ξεμπροστιάσει. Στο τέλος μας έμειναν οι ανοιχτές προπονήσεις κι οι φωτογραφίες από το τραπέζωμα. A, κι ένα ακόμα αγωνιστικό ρεζιλίκι, μην τυχόν και χαλάσουμε την παράδοση που τρέχει τώρα πια αισίως για τέσσερα χρόνια.

Πριν από δύο εβδομάδες όλα φάνταζαν μια χαρά. Η ομάδα είχε χτίσει σερί και μομέντουμ κι έδειχνε πιο ικανή από κάθε άλλη φορά φέτος να διεκδικήσει θέση στην τριάδα. ΑΕΛ είσαι, ωστόσο. Ένα δεκαπενθήμερο αρκεί για να έρθουν όλα τούμπα. Μία ήττα, ένας διασυρμός κι αντίο και στους στόχους και στον κόουτς.

Για το τελευταίο ματς δεν χρειάζεται να γίνει και μεγάλη κουβέντα. Απλά θυμηθήκαμε ξανά τι πάει να πει να βλέπεις μια ομάδα εντελώς απείθαρχη στο γήπεδο, κάτι που είχαμε να δούμε σε τέτοιο βαθμό από πέρσι τέτοιο καιρό, πάνω-κάτω. Ο ένας παίρνει κάρτα γιατί κλωτσά την μπάλα σε κεφάλι πεσμένου αντιπάλου, ο άλλος κάνει πέναλτι σε παίκτη που βγαίνει από την περιοχή και πάει προς το πλάι, ο τρίτος σταματά από μόνος του κάθε εμπλοκή του σε μια φάση στην οποία ο αντίπαλος που (έπρεπε να) μαρκάρει είχε φάτσα μπροστά του τον τερματοφύλακά του κι ούτω καθεξής.

Το ματς τελειώνει κι ο προπονητής πάει στη συνέντευξη Τύπου κι αφήνει υπονοούμενα για τη γενικότερη κατάσταση. Αν στη θέση του ήταν κάποιος άλλος, θα ήταν εύκολο να τραβήξει πάνω του το ανάθεμα και να κατηγορηθεί για κωλοπαιδισμό, όχι όμως ο Μπρούνο. Μπορείς να πεις ό,τι θες για τις ικανότητές του σαν προπονητής, όμως για τον συγκεκριμένο άνθρωπο, που στο τέλος της ημέρας είχε την ευθιξία να παραιτηθεί μόλις έκρινε ότι αυτό έπρεπε να κάνει, δεν άκουγες άσχημη κουβέντα από κανένα. Εκτός κι αν τώρα που έφυγε κυκλοφορήσουν φήμες ότι είναι πότης ή κλεπτομανής, ότι δέρνει τη γυναίκα του, ότι κάνει μπανιστήρι ή ότι στήνεται έξω από δημοτικά και πουλά ναρκωτικά στα παιδάκια.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι μεμονωμένο κι όση ευθύνη κι αν έχουν ο Μπαλταζάρ κι οι παίκτες, η ρίζα του μάλλον είναι αλλού. Τι άλλο να σκεφτείς άμα κάθε χρόνο έχεις κι από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, ενώ παίκτες και προπονητές πάνε κι έρχονται; Θυμηθείτε τους διασυρμούς από Δόξες και ο Οθέλλους με τη δικαιολογία του ότι τα παιχνίδια ήταν αδιάφορα κι ότι το βάρος είχε πέσει στην προετοιμασία για τον τελικό του κυπέλλου (για το αποτέλεσμα αυτού ούτε λόγος) πριν από τρία χρόνια, την εξάρα από το ΑΠΟΕΛ την επόμενη σεζόν και την τεσσάρα από την Ομόνοια πέρσι. Δεν γίνεται να είναι όλα τυχαία και συγκυριακά.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ