Ας τα βάλουμε στη ζυγαριά

H πρώτη φάση του πρωταθλήματος ολοκληρώθηκε, με το τελευταίο παιχνίδι να αφήνει πικρή γεύση για την ομάδα. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα υπάρχει απογοήτευση, από τη μία από το αποτέλεσμα αυτό καθαυτό, από την άλλη λόγω των δεδομένων που έχουν διαμορφωθεί ως προς το πού θα καταλήξουν τα ευρωπαϊκά εισιτήρια κι επιπρόσθετα από τον συσσωρευμένο προβληματισμό για την πάμπτωχη συγκομιδή βαθμών στα μεγάλα ματς.

Το πού θα μας βγάλει η χρονιά μετά το τέλος της δεύτερης φάσης θα περιμένουμε να το δούμε. Από την άλλη, τώρα που τελείωσε η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος μπορούμε να βάλουμε κάτω τα νούμερα και να συγκρίνουμε την πορεία της φετινής ΑΕΛ σε σχέση με την περσινή. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί τέτοιες συγκρίσεις έχουν πάντα το ενδιαφέρον τους.

Στην πραγματικότητα, τα πράγματα που έκανε η ΑΕΛ στις 26 αγωνιστικές της πρώτης φάσης του πρωταθλήματος τα δύο τελευταία χρόνια δεν έχουν και πολύ μεγάλη διαφορά. Φέτος η ομάδα ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στην πέμπτη θέση, με 48 βαθμούς και απολογισμό 14 νικών, έξι ισοπαλιών και ισάριθμων ηττών, ενώ την περσινή σεζόν  ήταν μια θέση πιο πάνω έχοντας μία νίκη περισσότερη (15), μια ήττα λιγότερη (5) και τον ίδιο αριθμό ισοπαλιών, άρα και τρεις βαθμούς παραπάνω. Όσον αφορά τα γκολ, οι διαφορές είναι ελάχιστες. Πέρσι σημείωσε 40 (1.5 ανά παιχνίδι κατά μέσο όρο) έναντι των φετινών 35 (μ.ο. 1.3 ανά ματς), ενώ είχε δεχτεί 22 (0.8 μ.ο.) σε σχέση με τα φετινά 17 (μ.ο. 0.7).

Μιλώντας για άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία, την περσινή σεζόν η ομάδα έτρεξε δύο μεγάλα σερί χωρίς ήττα, ένα που έφτασε τα εννιά ματς κι άλλο ένα με εφτά (στο οποίο τα έξι αποτελέσματα ήταν νικηφόρα). Φέτος η ομάδα είχε 12 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς ήττα, ενώ το μεγαλύτερο νικηφόρο σερί της ήταν στους τέσσερις αγώνες (πράγμα που έκανε δύο φορές). Το αντίστοιχο περσινό έφτανε τα πέντε ματς.

Γιατί λοιπόν τα δεδομένα είναι τόσο διαφορετικά φέτος και όπως έχουν έρθει τα πράγματα, το να καταφέρει η ομάδα να βγει ξανά στην Ευρώπη στις αγωνιστικές που απομένουν θα μοιάζει με υπέρβαση;

Οι αιτίες είναι δύο, τουλάχιστον με τη δική μου λογική. Η πρώτη έχει να κάνει με την αυξημένη ανταγωνιστικότητα του πρωταθλήματος γενικότερα. Στους μνηστήρες των πρώτων ορόφων της βαθμολογίας προστέθηκε ένας αντίπαλος που πέρσι ήταν κομπάρσος, αφού η περσινή Ανόρθωση μπήκε στα πλέι οφ στο -12 από την ΑΕΛ, ενώ φέτος είναι στο +8. Η δεύτερη έχει να κάνει με τα αποτελέσματα της ίδιας της ομάδας, η οποία δεν πήρε κανένα «εξάποντο» κόντρα σε ομάδα που έχει τουλάχιστον ανάλογο στόχο με την ίδια. Συνέπεια όλων αυτών είναι να προκύψει η μεγαλύτερη διαφορά των δύο περιόδων, αφού για να βγει πέρσι στην Ευρώπη η ομάδα έπρεπε απλά να διατηρήσει τα κεκτημένα, ενώ φέτος για να έχει ελπίδες οφείλει να καλύψει διαφορά πέντε βαθμών, τουλάχιστον.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ