Η ταμπέλα που επιτέλους εμφανίστηκε

Ένα είναι το σίγουρο.  Δεν νομίζω να υπάρχει οπαδός της Α.Ε.Λ. που να περνά από το high way, βόρεια του Τσιρείου σταδίου και να μην νιώθει τη περηφάνια να φουντώνει μέσα του.  Κι αυτό βλέποντας σε περίοπτη θέση τη μεγάλη επιγραφή με το σήμα της Α.Ε.Λ. να κοσμεί το πρώην «βοηθητικό» και νύν «προπονητικό κέντρο» της ομάδας μας.  Κάτι που έλειπε πάντα.  Για χρόνια.  Το βλέπεις, όπως και χιλιάδες κόσμου που περνά καθημερινά από τον συγκεκριμένο δρόμο, και καταλάβεις ότι η Α.Ε.Λ. είναι εδώ.  Δυνατή!

Σίγουρα μια ταμπέλα δεν αλλάζει τα πάντα.  Όμως, κακά τα ψέματα,  είναι κάτι που έλειπε απο τη Λεμεσό.  Απ τον καιρό, θυμάμαι,  που περνούσαμε από τη γλάδστωνος και περιμέναμε, μικροί και μεγάλοι,  να δούμε μπροστά μας τη ταμπέλα έξω από το ιστορικό μας σωματείο, στο κέντρο της πόλης.  Από το τότε το σήμα της Α.Ε.Λ. χάθηκε από τους δρόμους της πόλης.  Και γι αυτό ευθύνη έχουν πολλοί.

Πέρα και πίσω απο τη ταμπέλα, υπάρχουν και τα βελτιωτικά έργα που γίναν για να μπορούν οι ποδοσφαιριστές μας να προπονούνται σε πιο φυσιολογικές και άνετες συνθήκες.  Αν θυμηθούμαι πως ήταν για χρόνια και πώς έγινε το βοηθητικό, σίγουρα η βελτίωση και η προσπάθεια αξίζουν θετικών σχολίων.

Η Α.Ε.Λ. πρέπει να συνεχίσει να βελτιώνεται.  Να μεγαλώνει.  Να διακρίνεται.  Αυτή είναι η μοίρα της.  Και για να συνεχίσει η Α.Ε.Λ., δυνατή όπως τη θέλουμε όλοι, χρειάζεται σύμπνοια και συσπείρωση.   Χωρίς χαιρεκακιες και χωρίς να στρέφουμε το μαχαίρι προς τα πάνω της.  Η Α.Ε.Λ. μας αξίζει.  Στον καθένα μας.  Ας τη προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ