Ο μάγκας πιτσιρικάς

Σήμερα θα γράψω για τον ρομαντισμό, για την αγάπη για ιδανικά πού να ναι καλά ο μικρός μας τα θύμισε χθες στο γήπεδο καθώς περήφανα σήκωσε την γαλαζοκιτρινη σημαία ψηλά, και όσοι βρισκόμασταν στο γήπεδο το χαρηκαμε ακόμη και οι αντίπαλοι, ήταν μια στιγμή πού όλοι όσοι αγαπάμε πραγματικά το ποδόσφαιρο και χαρηκαμε γιατί τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη μας ελπίδα.

Το ποδόσφαιρο από ματωμένα γόνατα στην αλανα έγινε βιομηχανία των εκατομμυρίων, τον μικρό ομως δεν τον νοιάζουν τα εκατομμύρια, ούτε τα πρωταθλήματα αλλά τα ιδανικά που γεννήθηκαν στην Γλάδστωνος το 1930. Τον νοιάζει να δει τους φίλους στα τσιμέντα την Κυριακή και να φωνάξει ΑΕΛ. Δεν τον νοιάζει ποιος είναι πρόεδρος προπονητής παίχτης τον νοιάζει η ΑΕΛ και όσα αντιπροσωπευει. Νάσαι καλά λεβέντη μου πού μου θύμισες ότι η ΑΕΛ μας ανήκει και οφείλουμε ΌΛΟΙ να την στηρίξουμε να την αγαπήσουμε ξανά από την αρχή και θα σου ζητωσω συγγνωμη γιατί πολλοί από μας χάσαμε τον δρόμο μας και την αφήσαμε μόνη.  Χρόνια προσπαθούν να μας διασπάσουν και ότι δεν κατάφεραν όλοι το καταφέραμε μόνοι μας. Εσύ μάγκα ψες μας έδειξες το δρόμο.  Ας αφήσουμε το χθες στο χθες και ας προχωρήσουμε ενωμένοι στο σήμερα, πολεμώντας για αυτά τα ιδανικά και μυαλωμενοι σοφοτεροι και με όραμα στο αύριο.

Ήρθε η ώρα να αγκαλιασουμε ξανά την ΑΕΛ.  Κανείς δεν μπορεί να μας κλέψει τα ιδανικά. Η ΑΕΛ ανήκει στον κόσμο της. Οι εχθροί, φανεροι και κρυφοί, πολλοί.  Καθήκον μας να στηρίξουμε τα ιδανικά πού τόσο περήφανα σήκωσε ο πιτσιρικάς.

Ζητώ η ΑΕΛ!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ