Οσοι δεν μπορούν να πάρουν δρόμο

ΑΕΛ στις χαρές, ΑΕΛΛΑΡΑ στις λύπες…Αυτά είχαμε μάθει από μικρά παιδία που αρχίσαμε να εντασσόμαστε στην μεγάλη ιδέα της ΑΕΛ. Με το κίτρινο κασκόλ μας και τον παλμό μας στην ανατολική να τα δίνουμε όλα για όλα για να βοηθήσουμε την ομάδα για να φτάσει στη νίκη. Κάθε εβδομάδα τα ίδια και αν είχε και κανένα παιχνίδι Κυπέλλου ήταν ακόμη καλύτερα…
Θυμάμαι τώρα μικρό παιδί που ξυπνούσαμε τα Σαββατοκύριακα και στο μυαλό ήταν μόνο αυτή. Άντε να περάσει η ώρα να ετοιμαστούμε και να πάμε στο γήπεδο.

Από τότε μέχρι και σήμερα, περάσαμε χρόνια πέτρινα, στιγμές που μόνο ο ΑΕΛίστας έχει ζήσει. Αλλά ήταν και αυτές οι γλυκές και οι ωραίες χαρές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μας. Ξυπνούσαμε τις Κυριακές και είχαμε αυτό τον κόμπο στο στομάχι. Οι γνωστές ατάκες μέχρι και σήμερα «Έννα δέρουμε σήμερα όξα ένα μας φκάλουν την ψυσιή μας πάλε».

Ε ναι…εφκαλαμάς την τζαι φέτος! Μια ομάδα που έβγαζε μάτια και έμπαινε στο γήπεδο και σάρωνε ότι περνούσε από το δρόμο της και έπαιρνε πάντα αυτό που ήθελε μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Και το καλύτερο; Ήσουν πρώτη ρε ΑΕΛ και τώρα είσαι στην 4η θέση και ελπίζεις για την έξοδο στην Ευρώπη. Εκεί που την είχαμε δεδομένη ήρθαν τα πάνω κάτω. Τι άλλαξε; Τι έφταιξε και έγινε όλη αυτή η κατρακύλα;

Εκεί που έβλεπες μια χρονιά να πηγαίνει ρολόι και να έχεις ελπίδες ακόμη και για πρωτάθλημα με τις παρουσίες που έδινε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, τώρα ουσιαστικά μια ακόμη χρονιά πάει χαμένη. Ο αποκλεισμός στο Κύπελλο από το Αποελ στο μόνο θεσμό που είχαμε ελπίδες για κάποια διάκριση, πήρε και αυτός φτερά.

Η αλήθεια μετά το 0-0 στην πρωτεύουσα οι ποδοσφαιριστές μας το πίστεψαν και με δύναμη και καλή διάθεση έδωσαν ότι μπορούσαν στον αγωνιστικό χώρο μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα. Κι αυτό θέλει να βλέπει ο μεγάλος κόσμος της ΑΕΛ. Παίκτες με ψυχή, που να ξέρουν πόσο βαριά είναι η φανέλα η οποία φοράνε και να τα δίνουν όλα στο γήπεδο τιμώντας την ένδοξη ιστορία της…

Δεχτήκαμε πρώτη το γκολ απο εκεί που δεν το περιμέναμε και έπρεπε να πατήσουμε γκάζι για να ανατρέψουμε τα εις βάρος μας δεδομένα. Το καταφέραμε στο 81ο λεπτό με τον Αρρουαμπαρένα να ισοφαρίσουμε το παιχνίδι, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για την πρόκριση. Όμως πόση αγάπη μπορεί να σου έχει ρε Μικέλ ο Ψευδιώτης. Τι να δικαιολογήσω; Το πέναλτι που δεν σου έδωσε η την κόκκινη που σου έδωσε και γέλασε και ο πιο πικραμένος άνθρωπος στη γη; Τι δίνεις ρε άνθρωπε μου;
Για ακόμη μια φορά, δέχθήκαμε τα αίσχη και την απόλυτη ντροπή σε ένα κρίσιμο αλλά παράλληλα και σημαντικό παιχνίδι. Που σας βρίσκουν και σας ορίζουν διαιτητές απορώ!

Δεν θα αναφέρω κάτι σε εσένα αλλά πρόσεξε τα λόγια του προπονητή μας. Ένα μήνα τώρα στην ομάδα και βγαίνει και λέει για εσάς: «Οι δυο ομάδες ήταν ποιοτικές αλλά όχι και η 3η». Γνώρισε το Κυπριακό ποδόσφαιρο μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Δεν ντρέπεστε;

Ο Αρρουαμπαρένα βγαίνει και λέει αυτό: «Καταλαβαίνω ότι καλοί παίχτες, καλοί προπονητές, φίλαθλοι και διαιτητές μπορούν να πάρουν λάθος αποφάσεις ή συμπεριφορές, αλλά… όχι αυτοί οι διαιτητές». Ο Γεωργιάδης από την άλλη αυτό: «δυστυχώς δεν φτάνει να είσαι καλός στο γήπεδο για να κερδίσεις έναν αγώνα! υπάρχουν κ άλλοι παράγοντες που δυστυχώς διώχνουν τον κόσμο από τα γήπεδα»

Ρε παιδία εκεί στην Λευκωσία, κάνατε για ακόμη μια φορά τον κόσμο να «ανακατσιάσει». Τι προσπαθείτε; Κάθε χρόνο και χειρότερα. Για πόσο θα συνεχιστεί αυτό; Διώχνεται μέρα με την μέρα ανθρώπους που ασχολούνται απλά με το μεγαλύτερο άθλημα στο κόσμο.

Παρόλα αυτά δεν μπορώ να δικαιολογήσω την φετινή ΑΕΛ και το ξαναλέω. Ήσουν πρώτη ρε ΑΕΛ. Έχεις αποδείξει αρκετές φορές πια είσαι και ότι μπορείς να κάνεις πολλά. Είναι κρίμα και άδικο να πάει μια ακόμη χρονιά χαμένη. Την ίδια ώρα που οι «άλλοι» πανηγυρίζουν, εμείς προβληματιζόμαστε. Και αυτό είναι υγεία. Γιατί μας νοιάζει το μέλλον, γιατί δεν στεκόμαστε στο παρόν, γιατί ζητάμε το παραπάνω και βλέπουμε ότι έτσι όπως είμαστε δεν…!

Αν δεν μπορούν, όσοι δεν μπορούν, όπως και να τους λένε, να οδηγήσουν την ΑΕΛ εκεί που τις αξίζει, τότε ας πάρουν το δρόμο. Η φετινή εικόνα, όμως, είναι βήματα προς τα πίσω. Πάμε να γκρεμίσουμε ότι χτίζουμε τώρα χρόνια.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ