Οι τίτλοι ως σήμερα

Το «πρώτο»…. μέσα στην «Χώρα» (1938-1939)

Οκτώ- μίση περίπου χρόνια μετά το πρώτο ιστορικό ματς κόντρα στον Πεζοπορικό, η «ψυχή της Λεμεσού» άρχισε να μεγαλουργεί, να φουντώνει, να ορθώνεται σε κάθε γήπεδο του νησιού.

Άρχισε ήδη να φλερτάρει με κάθε τρόπαιο που υπήρχε ανάμεσα στην κυπριακή πιάτσα. Δεν άργησε φαίνεται κατά πολύ… στις 16 Ιουλίου 1939, δύο χιλιάδες πρώτο-Λέοντες ταξίδεψαν με κάθε μέσο στη «Χώρα» προκειμένου να παρακολουθήσουν τη νεοφερμένη λατρεία τους ν’ αναμετράται στον τελικό του κυπέλλου με τον ΑΠΟΕΛ.

Οι της Λευκωσίας προηγήθηκαν στα μέσα του Α’ ημιχρόνου, ωστόσο η ΑΕΛ τα φέρε τούμπα

μέσα στη «Χώρα», έχωσε τρία κομμάτια από το 60’ μέχρι το 80’ και έφερε το πολυπόθητο «Πρώτο» στη παραλιακή και στη Γλάδστωνος.

Στο καπάκι, μες το χειμώνα (1939-1940)

Το είχε που το είχε, που να το αφήσει να πάει και ποιος έρθει να της το πάρει; Τούτη τη φορά ήταν ο Πεζοπορικός αντίπαλος στον τελικό του κυπέλλου της σεζόν 1939-1940 και πήρε τον πούλο όπως και τη προηγούμενη χρονιά ο φιναλίστ. 1-1 στο πρώτο ματς που έγινε στο ΓΣΠ μέσα στο καταχείμωνο.

Μετά ξανά μανά στη Λευκωσία με τους Σκαλιώτες, 18 Φεβρουαρίου το 1940 . Προηγήθηκαν και αυτοί στο Α’ ημίχρονο άρπαξαν όμως τρία στο Β’  και η ΑΕΛ κράτησε το κύπελλο στην πόλη.

Έχουν να λένε ότι τα γλέντια για την κατάκτηση του δεύτερου, έμοιαζαν πρωτόγνωρα για τις συνήθειες της τότε εποχής.

 

Και πρωτάθλημα (1940-1941)

Μπούχτισαν στο κύπελλο, το 1940-1941 είπαν να το ρίξουν και λίγο στο θεσμό του πρωταθλήματος. Άσε κιόλας που ποτέ δεν το είχαν γνωρίσει, η δίψα γι’ αυτό το άγνωστο σ’ αυτούς τρόπαιο ολοένα και μεγάλωνε. Μάλλον τα δύο συνεχή κύπελλα άνοιξαν την όρεξη.

Και όταν ένα λιοντάρι πεινά, ρώτησε κανένα ζωολόγο να σου πει πως αντιδρά. Ανοίγει το στόμα και όποιον πάρει ο Χάρος ή ο νόμος της ζούγκλας. Που λες και που λες, πάλι μες τα πόδια μας οι «χωραΐτες»

ισοβαθμήσαμε στην κανονική περίοδο. Τότε δεν καταλάβαιναν από διαφορά στα γκολ και είπαν να κάνουν αγώνες μπαράζ. Και στην πρωτεύουσα και στη Λεμεσό, η ΑΕΛ επικράτησε των άλλων και στέφθηκε έτσι για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Κύπρου.

Μετά βάθυνε και το ρήγμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Διακόπηκε κάθε διοργάνωση της ΚΟΠ για τρία περίπου χρόνια. Αρκετοί αθλητές του σωματείου εντάχθηκαν στο στρατό της «Συμμαχίας» και άλλοι ανέβηκαν στο μέτωπο της Ελλάδας.

 

Γούσταραν Λευκωσία (1947-1948)

Καθόλου περίεργο. Από τότε «αγαπούσαν» την πρωτεύουσα. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Πάλι Λευκωσία, πάλι ΑΠΟΕΛ, πάλι κύπελλο. Το τρίτο στην ιστορία και το πρώτο μετά το Μεγάλο Πόλεμο.

Για το ματς, πάλι καταχείμωνο, 2 Φεβρουαρίου 1948… το σκορ όμως τούτη τη φορά 2-0. Καθαρά δηλαδή πράγματα. Ούτε άγχος, ούτε ανησυχία. Και άσε τους άλλους να λιώνουν…

 

Πάνω στον Πιολά (1952-1953)

Μακαρίτης ο Πιολάς, το 52-53 ήθελε να πάρει πρωτάθλημα αντί για την ΑΕΛ. Το πάλεψε από δω, το πάλεψε από κει σε 14 ματς σύνολο, το δάκρυ που έπεσε στις Καμάρες της Λάρνακας δεν περιγράφεται. Το δε γλέντι στη Γλάδστωνος και στη Παραλιακή… Λεμεσιανό. Πήρε κιόλας 12 χρόνια έως ότου ξαναέρθει το πρωτάθλημα στην πόλη, αντιλαμβάνεσαι την κάψα.

Πρώτη η ΑΕΛ με 23 βαθμούς, δεύτερος ο δεύτερος με 21. Τη σεζόν 1952-1953, γράφτηκε λαμπρά το «Δεύτερο».

 

Πριν την πληγώσουν… (1954-1955)

Μια σεζόν διάλλειμα, οι γαλαζοκίτρινοι της Λεμεσού επέστρεψαν. Με φοβερή ομάδα και χωρίς κανείς να τους αμφισβητεί ξεκίνησαν τα πάρτη ανά την Κύπρο. Σε 18 παιγνίδια σύνολο, σε πρωτάθλημα με δέκα ομάδες έφτασαν πρώτοι αφήνοντας πίσω Πιολά και ΑΠΟΕΛ. Μόλις 2 ήττες και 3 ισοπαλίες.

Η ομάδα έπαιρνε το «Τρίτο» και έδειχνε έτοιμη να κατασπαράξει κάθε αντίπαλο στο διάβα της. Έλα όμως που κάποιοι είχαν άλλα μυαλά και σε λίγο καιρό θα την πρόδιναν.

 

Αποστασία (1955-1956)

Δεν πέρασε όμως καιρός, πολιτικά και γενικώς πονηρά σχέδια, την «πληγώνουν» κόβοντας της ένα κομμάτι για να δημιουργήσουν κάτι άλλο, μια άλλη ομάδα ή καλύτερα «χορωδία».

Πήρε η ομάδα το τέταρτο πρωτάθλημα. Και εκεί που όλοι σχεδίαζαν το χτίσιμο της αυτοκρατορίας, κάποιοι άλλοι σκηνοθετούσαν διάφορα σκηνικά για να κλέψουν την ισχύ της ομάδας. Με υποχθόνιο τρόπο, εκ των γεγονότων τα κατάφεραν. Η αυτοκρατορία όπως συμβαίνει άλλωστε στην ιστορία της ανθρωπότητας, έπεσε από μέσα.

Λίγους μήνες μετά το «Τέταρτο» πρωτάθλημα, 29 ποδοσφαιριστές αποστατούν και εντάσσονται κάπου αλλού.

 

Επιστροφή (1967-1968)

Τότε είχαν κανονίσει ότι ο πρωταθλητής θα λαμβάνει μέρος την επόμενη σεζόν στο πρωτάθλημα της Α’ εθνικής Ξεκίνησαν ως φαβορί οι Ανόρθωσης, Πεζοπορικός αλλά και η Ομόνοια. Έλα όμως που η ΑΕΛ είχε ομαδάρα. 65 γκολ σε 22μάτς, κάτσε και υπολόγισε.

Το πέμπτο πρωτάθλημα επανήλθε εκεί που πρέπει να είναι πάντα. Η ομάδα δυστυχώς σκόρπισε τις επόμενες σεζόν και χάθηκε μια ακόμη φορά η ευκαιρία να δημιουργηθεί μια δυναστεία. Ας είναι… έχουν να λένε ότι η ΑΕΛ του 1967-1968 ήταν από τα καλύτερα σύνολα που εμφανίστηκα μέσα στα κυπριακά γήπεδα.

 

Λεωφορείο-πομπή (1984-1985)

Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες. Μια βόλτα μέσα στην πόλη μας θα ακούσεις πολλή κόσμο να σου πεις τις ιστορίες για τον τελικό με την ΕΠΑ στο Μακάρειο. 23 Ιουνίου το 1985 και μια λεωφορείο-πομπή φεύγει από τη Λεμεσό για τη πρωτεύουσα.

Το γήπεδο εκεί, γίνεται Λεμεσός, Τσίρειο, Ανατολική. Η ομάδα επικρατεί με 1-0 των Σκαλιωτών και παίρνει το τέταρτο κύπελλο στην ιστορία της. Το τρόπαιο με τ’ αυτιά μετά από 37 χρόνια επιστρέφει στην πόλη.

Ένα… και να καίει (1986-1987)

Το πρώτο μέσα στη Λεμεσό. Το πρώτο πάνω στους απέναντι. Ένα σύνολο που αδικήθηκε όσες λίγες ομάδες στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου έχει την ευκαιρία να κατακτήσει ένα ακόμη κύπελλο. Σε μια δεκαετία που η αδικία έγινε συνώνυμο με την ομάδα. Που το καθεστώς κυνηγούσε την ΑΕΛ ωσάν και είναι αμαρτωλό και ανυπάκουο παιδί. Η ιστορία όμως το επέβαλλε.

Η Ανατολική ζει μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της. 20 Ιουνίου 1987 και μια βολίδα 40 μέτρων καρφώνεται στο πλεκτό των άλλων, του Απόλλωνα. Η Λεμεσός παίρνει το χρώμα που της πάει. Χαίρεται γιατί το δικό της παιδί θριαμβεύει. Το πέμπτο είναι και από τα πιο γλυκά. Ένα… και να καίει.

 

 

Πάλι στην πόλη μας (1988-1989)

 

Πάλι καλοκαίρι. Πάλι στην πόλη μας. Πάλι απέναντι σε συμπολίτες. Μια σπουδαία ομάδα κλείνει τον κύκλο της κατακτώντας το τρίτο εντός της δεκαετίας και το έκτο στην ιστορία.

Λίγους μήνες πριν να πέσει το τείχος του Βερολίνου, η ΑΕΛ απέναντι στον Άρη ορθώνεται και προσθέτει έναν ακόμη τίτλο. 10 Ιουνίου το 1989 και σ’ ένα κατάμεστο Τσίρειο η ομάδα δέχεται δύο γκολ και σκοράρει τρία. Η Λεμεσός και πάλι βάζει τα γιορτινά της.

Επιστροφή… στη Γη της Επαγγελίας (2011-2012)

44 χρόνια μετά το τελευταίο πρωτάθλημα του 68’ η ΑΕΛ επιστρέφει. Με μπόλικη δόση ρομαντισμού, σε μια εποχή όπου το χρήμα κυριεύει τα πάντα, η ομάδα παρουσιάζοντας τον καλύτερο αμυντικό μηχανισμό που στήθηκε ποτέ στα κυπριακά γήπεδα, παίρνει το πρωτάθλημα.

Η χρυσόσκονη επιστρέφει στην ιστορική κίτρινη φανέλα. Το θηρίο που λέγεται ΑΕΛ ανασταίνεται. Η Λεμεσός γιορτάζει για 44 μέρες αφού μια παρέα κυρίως από ξένους παίκτες, πάει κόντρα σε κάθε λογική και παίρνει το 6ο. Οι δρόμοι, οι καφενέδες, η νυχτερινή ζωή, ρε μέχρι και θάλασσα παίρνουν χρώμα κίτρινο. Οι Ίνκας μάλλον είχαν εν μέρει δίκαιο, ως προς τη σημαντικότητα του έτους… 2012.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ