Η αρχή της ιστορίας…

 

«Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει» Νίκος Καζαντζάκης

Κύπρος, Λεμεσός, οδός Γλάδστωνος.

Καλοκαίρι, 1930

Θ.Δ: – Νίκο, σκεφτήκαμε να κάνουμε μια ομάδα. Αν θέλεις, έλα και εσύ να προχωρήσουμε.

Δ.Τ:– Νίκο, είναι θαυμάσια ιδέα. Δέξου και θα είμαι και εγώ στη διάθεση σας.

Μετά από λίγα λεπτά, σκέψης και περισυλλογισμού…

Ν.Σ: Εμπρός βάλτε μπροστά. Είμαι μαζί σας…

Δίκιο είχε ο Καζαντζάκης. Οι ιδέες παίρνουν το μπόι των ανθρώπων που τις κουβαλούν. Καμιά φορά τους ξεπερνούν… και ας μας συγχωρέσει ο τιτάνας της ανθρωπιστικής σκέψης. Η ιδέα πάντως του Θεοδόση Κωνσταντινίδη και η αποδοχή της από τους Δημητράκη Τσέπη και Νίκο Σολομωνίδη έμελλε να καθορίσει τις «ξυπόλητες ψυχές» χιλιάδων συνανθρώπων τους.

Γιατί εκείνο το καλοκαίρι του 30’ εγεννήθη μια ιδέα που δεκάδες χρόνια μετά, μεγαλώνει, γιγαντώνεται, μεγεθύνεται και φτάνει μέχρι το άπειρο. Εκεί δηλαδή που φωλιάζει η ψυχή των μελών της «κίτρινης φυλής».


Λεμεσός, 4η Οκτωβρίου 1930

Βαφτίζεται το όραμα

Λίγες μέρες μετά, η ιδέα των τριών, μεταλαμπαδεύτηκε ανάμεσα στη νεολαία της πόλης. Ο νεαρό κόσμος της εποχής, «μουρλάθηκε» και μόνο στην ιδέα ότι η Λεμεσός κυοφορεί το δικό της παιδί. Δεκάδες άτομα μαζεύτηκαν στο στέκι που σύχναζαν, το ζαχαροπλαστείο Saint George, στην οδό Αγίου Ανδρέου.

Ο ένας από δω, ο ένας από κει, ο καθένας κατέβαζε την ιδέα του. Γεμάτο από ενθουσιώδη κόσμο όλοι ήθελαν να συμμετάσχουν στη δημιουργία του σωματείου. Και ενώ η συζήτηση φούντωνε μέχρι και ποιο θα είναι το όνομα του παιδιού,  ο Δημητράκης Τσέπης εκστόμισε τρεις λέξεις: Αθλητική Ένωσης Λεμεσού… που αυθόρμητα συμπτύχθηκαν σε μια. ΑΕΛ.

Κάτι δηλαδή που μοιάζει με το κοσμογονικό Bing Bang. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε και ο «κίτρινος πλανήτης» που δεκαετίες τώρα φιλοξενεί γενιές και γενιές «κίτρινων ανθρώπων».

« Η Συνέλευση ενέκρινε το όνομα. Έτσι άρχισε η ιστορία της ΑΕΛ. Τη συνέχεια την ξέρετε» Νίκος Σολομωνίδης.     «Η ΑΕΛ είναι….»

Μήνες μετά και ενώ ο Λεμεσιανός χειμώνας άρχισε να τρίζει τα δόντια στους κατοίκους της πόλης, αυτοί κατέφευγαν στην ζεστασιά που τους παρείχε η υλοποίηση της ιδέας. Κατ’ αρχήν φρόντισαν να της βρουν ένα σπίτι να στεγαστεί. Που ποιο ιδανικά από το να βρίσκεται κοντά από τη Μεσόγειο… κατέληξαν στο ισόγειο της διώροφης κατοικίας του Δρ. Φράγκου μεταξύ του δημόσιου κήπου και του ΓΣΟ.

 

Τα χρώματα της ομάδας είχαν ήδη συμφωνηθεί. Κίτρινο και μπλε όπως στη συνάντηση της 4ηςΟκτωβρίου είχε πρώτο- εισηγηθεί ο Ρένος Αντωνιάδης.

Ο κεντρικός πυρήνας της φιλοσοφίας που θα διέπει το σωματείο ήταν άμεσα συνδεδεμένος με τις αξίες του Ολυμπισμού. Καθόλου τυχαίο που περιμετρικά στους τοίχους που βρισκόταν ένα μπιλιάρδο μπορούσε κανείς να διαβάσει ρήσεις άμεσα συνδεδεμένες με τις βασικές αξίες του αθλητισμού.

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί», « Όταν το θάρρος χαθεί, το παν εχάθη», « Ο αθλητής πρέπει να είναι σεμνός εις τη νίκη και γενναίος στην ήττα». Πάνω σε τέτοιες αξίες στηρίχτηκε και αναγεννήθηκε ο Αελισμός. Κάπως έτσι το έθεσαν οι πρόγονοι μας και έτσι πορευόμαστε και πορεύονται οι υμνητές της ιδεολογίας.

Από τις πρώτες μέρες ζωής του, το σωματείο έθεσε στην ιδεολογική του ρίζα αξίες άμεσα συσχετισμένες με τον άνθρωπο. Μικροκομματικά συμφέροντα, εθνικιστικές κορωνίδες και διάφορες άλλες τέτοιες ταρζανιές, έμειναν μακριά από τον πυρήνα της φιλοσοφίας του.

Επί τούτου, ο σημαντικότερος ίσως στοχαστής της «κίτρινης φυλής» φρόντισε το θέσει με το καλύτερο δυνατό τρόπο ξεκαθαρίζοντας ότι:

« Η ΑΕΛ είναι αθλητικό σωματείο. Όχι πολιτική στον αθλητισμό. Μη διαχωρίσετε τους αθλητές με τις πολιτικές τους αντιλήψεις. Οι αθλητές σε οποιαδήποτε φυλή, θρήσκευμα, χώρα, πολιτική ιδεολογία κι αν ανήκουν, είναι όλοι φίλοι και αδελφοί».


 

 «Η ψυχή της Λεμεσού…»

Τυχαίο μεν, συμβολικό δε το βάπτισμα της νεοσύστατης ομάδας, χρονολογείται την ημέρα που ο λαός γιόρταζε τη βάπτιση του Ιησού εν Ιορδάνη ποταμό. Την 6η Ιανουαρίου του 1931 ωσάν καλικάντζαροι που εμφανίζονται στη Γη για να κάνουν διάφορες ζαβολιές, μια ποδοσφαιρική ομάδα έκανε την εμφάνιση της ενώπιον του κόσμου της Λεμεσού.

Κυριακή, αμέσως μετά την ευλογία των υδάτων, πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν στο ΓΣΟ για να παρακολουθήσουν τη νέα ομάδα. Ενάμιση ώρα αργότερα πανηγύριζαν για την πρώτη νίκη. Αντίπαλος ο Πεζοπορικός. Το σκορ 6-1. Η είδηση σαν σπίθα μεταφέρθηκε ανά την πόλη. Ο κόσμος άρχισε να πιστεύει ότι κάτι σημαντικό δημιουργείται, κάτι που θα παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Η «ψυχή της Λεμεσού» αρχίζει να παίρνει σάρκα και μορφή.  Δεν είχαν και πολύ άδικο… όπως εύκολα διαπιστώνουμε εκ των υστέρων.

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ